Jak reagować na sygnały przemocy psychicznej i wypalenia u studentów

LINK DO REJESTRACJI

Promocja przy zgłoszeniu do 26 sierpnia 2026 r.:

- jednej i dwóch osób otrzymają Państwo 10% rabatu lub

- 50% rabatu dla trzeciej osoby lub

- czwarta osoba gratis.

Promocje nie łączą się!

Adresaci: pracownicy uczelni — kadra dydaktyczna oraz administracja (dziekanaty, biura obsługi studenta, biura ds. osób z niepełnosprawnościami, obsługa toku studiów)

Cel

Przygotowanie kadry dydaktycznej i administracyjnej uczelni do wczesnego rozpoznawania sygnałów przeciążenia, kryzysu psychicznego, przemocy psychicznej, obniżonego nastroju i autoagresji u studentów oraz do reagowania w sposób wspierający i bezpieczny — z zachowaniem granic roli pracownika i umiejętnością kierowania studenta do profesjonalnej pomocy.

PROGRAM SZKOLENIA

1. Zdrowie psychiczne studentów i rola pracownika uczelni:

   1. Najczęstsze wyzwania: stres, lęk, obniżony nastrój, kryzysy adaptacyjne, wypalenie.

   2. Dlaczego to sprawa całej uczelni — student daje sygnały wszędzie: na zajęciach, w konsultacjach, w dziekanacie, w e-mailu.

   3. Rola „pierwszego kontaktu” — pracownik jako ważne ogniwo wsparcia, bez konieczności bycia specjalistą; mity utrudniające reagowanie.

2. Przemoc psychiczna, przeciążenie i wypalenie:

   1. Czym jest przemoc psychiczna — formy (poniżanie, izolowanie, kontrola, zastraszanie, presja); specyfika relacji o nierównej pozycji (wykładowca–student, promotor–dyplomant) i trudności rówieśnicze.

   2. Kiedy „normalny” stres i przeciążenie zaczynają szkodzić.

   3. Wypalenie akademickie — wyczerpanie, dystansowanie się, poczucie nieskuteczności; kiedy to „więcej niż zmęczenie” i wymaga specjalisty.

3. Student w kryzysie — sygnały ostrzegawcze:

   1. Sygnały: behawioralne (wycofanie, absencja, spadek wyników), emocjonalne (apatia, drażliwość, lęk), w komunikacji i w wyglądzie. Klucz: co się zmieniło i jak długo trwa.

   2. Autoagresja i myśli samobójcze — jak rozpoznać niepokój. Zasada: reagujemy zawsze, nie oceniamy „czy na pewno”, kierujemy do pomocy, a w razie zagrożenia niezwłocznie powiadamiamy właściwe osoby lub służby. (Fokus na rozpoznaniu i uruchomieniu pomocy — bez szczegółów, które mogłyby zaszkodzić.)

   3. Czego NIE robić: bagatelizowanie, moralizowanie, straszenie, pochopne obietnice.

4. Reagowanie — rozmowa wspierająca i kierowanie do pomocy:

   1. Jak zacząć rozmowę i słuchać bez oceniania — techniki, co mówić i czego unikać.

   2. Model reagowania: Zauważ → Porozmawiaj → Skieruj → (w razie zagrożenia) Powiadom.

   3. Współpraca z psychologiem uczelnianym / poradnią; gdy student nie chce pomocy lub prosi o tajemnicę — granice poufności.

   4. Ćwiczenie: symulacja wspierającej rozmowy / analiza przypadku.

5. Sytuacje szczególne i procedury:

   1. Bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia — kto reaguje, kogo powiadomić, numery alarmowe.

   2. Ujawnienie przemocy przez studenta; student pobudzony lub agresywny — bezpieczeństwo i podstawy deeskalacji.

   3. Procedury i prawo na uczelni — osoby i jednostki odpowiedzialne, dokumentowanie, ochrona danych i prywatności.

6. Kultura wsparcia i troska o siebie:

   1. Wspólny język i przepływ informacji w zespole (dydaktycy + administracja) — „nie zostaję z tym sam/sama”.

   2. Obciążenie osoby pomagającej — stres wtórny; profilaktyka wypalenia kadry.

   3. Podsumowanie i indywidualny „plan pierwszego kroku”.

Trener: Małgorzata Żyhałko